De Volkskrant: ☆☆☆☆: "Fotogenico is net zo onaangepast als zijn personages en decor, waardoor de pure momenten van verdriet en medemenselijkheid des te sterker zijn."
De Filmkrant: "[In Fotogenico] gaat de montage mee in het onvoorspelbare ritme van de electropunk op de soundtrack en volgen de beelden de roes van wijn en ontkenning waarin Raoul zich dompelt."
Komedie met dramatische subtekst belicht de de weg die een eerder afwezige vader aflegt om zijn overleden dochter te leren kennen. Niet eerder te zien in de Nederlandse bioscopen.
Raoul is in de rouw na het overlijden van zijn dochter Agnès. Een dochter die hij niet goed heeft gekend, want in haar leven was hij grotendeels afwezig. Nu is er het schuldgevoel, dat Raoul probeert te compenseren door meer te weten te komen over wie Agnès was en wat ze in haar leven deed.
Hij reist af naar Marseille; een paar aanwijzingen heeft Agnès hem gegeven: ze zou een taekwondoschool hebben bezocht, was te vinden bij een talencentrum en een advocatenfirma; niets van dit alles blijkt waar. In plaats daarvan maakt de klunzige, onhandige, tragikomische Raoul kennis met het werkelijke leven van Agnès, dat zich afspeelde in de technoscene en drugswereld van Marseille.
Fotogenico ging in première in de ACID-sectie van het Cannes-filmfestival.